Mihailo Lalić

Mihailo Lalić, jedan od najistaknutijih jugoslovenskih autora ratne proze rođen je 7. oktobra 1914. godine. Lalićeva najznačajnija književan dela su: “Hajka”, “Lelejska gora”, “Svadba”, “Zlo proljeće”. Bio je crnogorski i srpski književnik, akademik SANU i CANU i junak socijalističkog rada.

Rođen je u Trepči kod Andrijevice u seoskoj porodici od oca Todora i majke Stane. Rano je ostao bez roditelja. Četvororazrednu osnovnu školu završio je u Trepči, a zatim gimnaziju u Beranama. U jesen 1933. upisao je Pravni fakultet u Beogradu gde je ostao do Aprilskog rata 1941. godine.

Politički se angažovao i postao član SKOJ-a 1935. godine, potom član KPJ. U proleće 1938. godine kao sekretar ilegalne studentske narodne omladine uhapšen je u Beogradu i ostao u istražnom zatvoru (Glavnjača) i sudskom zatvoru (Ada Ciganlija) blizu šest meseci, a jula i avgusta 1940. bio je u zatvoru u Andrijevici. Oba puta ga je Sud za zaštitu države pustio na slobodu zbog nedostatka dokaza.Pre rata je svoje prve radove, pesme i kraće pripovetke, objavljivao u novinama „Student“, „Politika“, „Pravda“, „Zeta“, „Mlada kultura” i „Naša stvarnost”.

Posle bombardovanja Beograda 1941. godine otišao je u Crnu Goru gde ga je zatekla okupacija zemlje. Učestvovao je u pripremama ustanka, kao i u samom ustanku. Tokom leta 1942. zarobili su ga četnici i odveli u kolašinski zatvor.

U zatvoru je ostao od 2. septembra 1942. do 15. maja 1943. godine, kada je došla nemačka vojska i odvela u zarobljeništvo i zatvorenike i četnike. Posle toga je bio u zarobljeništvu u logoru Pavlos Melas, pored vojničkog groblja Zejtinlik. u Solunskom okrugu u Grčkoj do kraja avgusta 1944. godine, kada je pobegao iz logora i stupio u grčke partizane na Halkidikiju, gde postaje zamenik komesara srpskog partizanskog bataljona. Tu ostaje do novembra 1944. kada je ova jedinica vraćena brodom u Jugoslaviju.

Početkom decembra 1944. upućen je na Cetinje gde je radio u listu „Pobjeda“, a potom rukovodio Tanjugom u Crnoj Gori.Od 1946. je došao u Beograd gde je radio kao urednik u „Borbi“, sa prekidima do 1955. godine. Tokom 1952. i 1953. boravio je u Parizu. Od 1955. prešao je u „Nolit“ gde je bio urednik do penzionisanja . Od 1965. do smrti živeo je kao profesionalni književnik, naizmenično u Beogradu i u Herceg Novom.

Za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti izabran je 5. decembra 1963, a za redovnog člana 7. marta 1968. Bio je član i potpredsednik Crnogorske akademija nauka i umetnosti od 1973. godine. Bio je član Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije od 1986. do 1990, na tu poziciju izabran je na Trinaestom kongresu SKJ.

Umro je u Beogradu 30. decembra 1992. godine.