Danas slavimo zimskog Svetog Nikolu
Pravoslavni vernici danas slave Svetog Nikolu, najčešću slavu među Srbima. Nikoljdan je u kalendaru Srpske pravoslavne crkve obeležen crvenim slovom.
Čudotvorac, zaštitnik pomoraca i siromašnih, jedan je od najvoljenijih srpskih svetaca. Smatra se da pola Srba slavi Nikoljdan dok ona druga polovina ide na slavu, koja je uvek u vreme posta.
Sveti Nikola ili Nikoljdan se uvek slavi 19. decembra, na dan kada je ovaj svetitelj umro 345. godine nove ere. Pretpostavlja se da se kao porodična slava obeležava od samog početka primanja hrišćanstva, ali pouzdani podaci postoje da se slavi od 13 veka nakon reformi koje je Sveti Sava uveo u pravoslavlje srpskog naroda.
Slava Sveti Nikola je strogo posna slava jer pada u vreme Božićnog posta i nikako je ne treba pripremati i dočekivati goste sa mrsnom trpezom. Slavski kolač, žito i vino su obavezni.Na dan slave, domaćin kuće ujutru treba da ponese slavski kolač, žito, vino i sveću u crkvu i prisustvuje jutarnjoj liturgiji, nakon koje sveštenik seče slavski kolač. Potom se porodica i gosti u porodičnom domu domaćina slave okupljaju za slavskom trpezom.
Od izuzetnog je značaja da članovi porodice budu prisutni, a naglašava se i da nipošto ne treba vratiti nikoga ko toga dana dođe u kuću domaćina.
Sveti Nikola se smatra zaštitnikom moreplovaca, putnika, siromašnih, dece, učenih ljudi i trgovaca. Poznat je po velikodušnosti i brojnim dobročinstvima koje je činio, želeći da pomogne čistog srca, iz iskrenih hrišćanskih pobuda.
Za čuda Svetog Nikole vezuju se i brojne legende od kojih je svakako jedna od najčuvenijih da je Sveti Nikola povratio vid Stefanu Dečanskom. U znak zahvalnosti, srpski kralj je bogato darovao hram u Bariju u kome se nalaze mošti ovog svetitelja i čudotvorca.
Sveti Nikola (Nikolaj Mirlikijski), rođen je u gradu Patara u Likiji, koji se nalazi na teritoriji današnje Turske. Zamonašio se u manastiru Novi Sion, koji je osnovao njegov stric Nikolaj, episkop patarski. Nakon smrti roditelja Nikola je kompletan imetak i sve što je posedovao razdelio za pomoć siromašnima.
Upokojio se 19. decembra 345. godine (odnosno 6. decembra po gregorijanskom kalendaru). Prvobitno je sahranjen u Sabornoj crkvi Mirlikijske mitropolije. Međutim, njegove mošti prenete su u Italiju, u manastir Svetog Jovana Preteče u Bariju, krajem XI vijeka, tačnije 1096. godine, nakon što su Turci zauzeli Likiju, te je postojao osnovan strah kako bi mošti svetitelja mogle biti oskrnavljene od strane turskih ovajača.
Tri godine kasnije, u Bariju je sagrađena i veličanstvena crkva posvećena ovom svetitelju.
