Nikola Simić bio uspešan na velikom platnu, malom ekranu i u pozorištu
Srpsko – jugoslovenski pozorišni, televizijski i filmski glumac Nikola Simić, preminuo je 9. novembra 2014. godine.
Rođen je u Beogradu u pekarskoj porodici, 18. maja 1934. godine. U gimnaziji je glumio u dramskoj sekciji, a 1958. diplomirao glumu na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu, na klasi sa Radom Đuričin, Ružicom Sokić i Batom Živojinovićem. Brat je glumca Slavka Simića.
Prvu ulogu igra već kao student (1957) u Jugoslovenskom dramskom pozorištu, čiji je stalni član od 1959. do 1998. godine. U tom pozorištu ostvario je brojne zapažene uloge u predstavama kao što su: „Revizor”, „Pseći valcer”, „Velika auto trka”, „Čekajući Godoa”, „Punjene tikvice”, „Skakavci”. Od 1971. je igrao u predstavi Buba u uhu sa kojom je 7. juna 2011. proslavio jubilej 40 godina igranja. Predstava je ušla u Ginisovu knjigu rekorda. I to sa obe uloge koje tumači: i kao imućni Šandebize i kao hotelski sluga Poš. Nastupao je na scenama svih beogradskih pozorišta, kao i drugih pozorišta u regionu.
Filmsku karijeru je započeo 1957. Posle toga je usledio niz televizijskih i filmskih uloga, a proslavio se ulogom Dimitrija Pantića u filmskom serijalu Tesna koža, a ostaće zapamćen i kao dirigent Herbert fon Karajan iz filmova Druga Žikina dinastija i Sulude godine. Druge važne uloge su bile u filmovima Davitelj protiv davitelja, gde je igrao inspektora koji mora da razreši slučaj davitelja čije su žrtve žene koje ne vole karanfile. Moljac, Doviđenja u Čikagu i Lajanje na zvezde. Poznat je i po ulozi simpatičnog dekice u filmu Beli lavovi.
Glumio je u TV-serijama, široku popularnost je stekao ulogama u serijama koje je napisao Siniša Pavić, kao što su Srećni ljudi, Porodično blago, Stižu dolari i serijama Agencija za SIS i Ljubav, navika, panika.
Poznat je i po tome što je sinhronizacijama crtanih filmova na srpski „pozajmljivao“ glas Dušku Dugoušku i tada izgovorio rečenicu “Šefe koji ti je vrag” jednu od najpoznatijih rečenica iz crtanih filmova. Glas je pozajmio i Mikelanđelu i Sekaču u Nindža kornjačama; Megatronu, Blustriku i Čipu Čejsu u Transformersima, Gargamelu iz Štrumfova, Miki mausu i Šilji…
Početkom februara 2014. je operisan u Institutu za urologiju i nefrologiju od raka prostate, a početkom juna zbog komplikacija sa bešikom.
Preminuo je 9. novembra 2014. u Beogradu u 81. godini života. Komemoracija povodom smrti doajena srpskog glumišta održana je 14. novembra 2014. u Jugoslovenskom dramskom pozorištu na sceni „Ljuba Tadić“. Sahranjen je istog dana u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
