Beogradske dahije
Odmetnuti janičari koje su predvodili četvorica beogradskih dahija Aganlija, Kučuk Alija, Fočić Mehmed-aga i Mula Jusuf 15. decembra 1801. godine ubili su beogradskog valiju Hadži Mustafa pašu i zaveli teror u Beogradskom pašaluku. Nasilje je ubrzalo izbijanje Prvog srpskog ustanka 1804. godine.
Dahije su bile vođe osmanlijskih janjičarskih jedinica u Beogradskom pašaluku kojim su upravljali nezavisno od centralnih vlasti od 1801. do 1804. godine.
Posle Svištovskog mira, sultan Selim III je 1791. janjičarima zabranio pristup Beogradskom pašaluku. Janičari su se opirali ovim merama, a njihov otpor je olakšala samovolja Osmana Pazvanoglua. Tako su janičari našli zajednički cilj sa svim grupama koji su se suprotstavljali sultanu. Da bi parirali vojnoj moći janičara, osmanlijske vlasti su morali da se oslanjaju na pomoć Srba. Politika oslanjanja na Srbe i davanja im povlastica posebno je bila izražena za vreme beogradskog Hadži-Mustafe paše, zbog čega je prozvan „srpskom majkom”.
U nemogućnosti da vodi vojnu kampanju Porta je 1798. janjičarima izdala ferman kojim im je dozvoljeno da se vrate u Beogradski pašaluk. Nakon povratka, među janjičarima su se posebno istakle: Aganlija, Kučuk-Alija, Mula Jusuf i Mehmed-Aga Fočić. Njih četvorica su 1801. godine izvršili atentat na dotadašnjeg beogradskog vezira Hadži-Mustafa pašu. Nakon atentata, dahije su podelile pašaluk između sebe na četiri jednaka dela i zavele svoju vladavinu terora, uvodeći čitlučenje i dodatne namete stanovništvu Beogradskog pašaluka. Dahije su upravljale samostalno, odnosno bez odobrenja i protivno reformatorskim pokušajima osmanskog sultana Selima III. Raznovrsna nasilja kao i Seča knezova početkom 1804. uzrokovale su početak bune na dahije koja se pretvorila u Prvi srpski ustanak.
Posle početka ustanka dahije su Dunavom pobegli na ostrvo Ada Kale kod Kladova. Bećir-paša je naredio lokalnim turskim komadantima da dahije predaju srpskim ustanicima, koji su im odsekli glave i odneli u Beograd.
