Danas je dan kada njihov „nevidljiv“ za srpski PVO postao vidljiv
Obaranje F-117 kod Buđanovaca je događaj tokom NATO bombardovanja SRJ koji predstavlja prvi i jedini potvrđeni gubitak aviona NATO alijanse izrađenog u stelt tehnologiji.
Avion Američkog ratnog vazduhoplovstva Lokid F-117A Noćni jastreb sa oznakama AF 82 806 HO (baza Holoman, Novi Meksiko) je oboren 27. marta 1999. godine, četvrtog dana NATO bombardovanja, a oborio ga je 3. divizion 250. raketne PVO brigade Vojske Jugoslavije, kojim je komandovao potpukovnik Zoltan Dani. Avion je pogođen iz ruskog raketnog sistema S-125 Neva. Onesposobljen za dalji let, avion se srušio u ataru sremskog sela Buđanovci kod Rume. Pilot potpukovnik Dejl Zelko je spasen 6 sati nakon obaranja.
Pre bombardovanja Jugoslavije, F-117 je korišćen u Američkoj invaziji Paname (Operacija Pravedni cilj) 1989. i u Zalivskom ratu 1991. godine. Tokom Zalivskog rata, 40 aviona F-117 je izvelo više od 1270 letova i izbacili su 30% od ukupnog broja preciznih navođenih projektila koji su korišćeni u ratu. Postojali su nepotvrđeni izveštaji da su irački radari ponekad opažali ove avione.
U vreme bombardovanja, Vojska Jugoslavije je u okviru svog Vazduhoplovstva i PVO imala radare američke izrade AN/TPS-70 i AN/TPS-63, i britanski C-600, čiji je operativni opseg na centimetarskim i decimetarskim talasnim dužinama, kao i radare sovjetskog porekla koji rade na talasnim dužinama od gotovo dva metra i koji su i na velikim odstojanjima uspešno otkrivali avione sa smanjenim radarskim odrazom. Upravo su radari sovjetske izrade P-12 (ušao u upotrebu 1961) i P-18 omogućili otkrivanje letelica koje su ostalim radarima ostale nevidljive.
Velika pretnja za radarske sisteme i Protivvazdušnu odbranu Vojske Jugoslavije su bili antiradarski HARM projektili i sistemi za elektronsko detektovanje. Zbog toga su radari bili uključivani na kratko, a poruke nisu slate elektronski, već preko kurira, dok su radari i lanseri raketa često menjali svoj položaj.
Nakon pada aviona i katapultiranja pilota pukovnika Dejla Zelka američka spasilačka misija krenula je u akciju. Spasilačka ekipa nalazila se u jednom helikopteru MH-60 i dva MH-53, a u pratnji se nalazilo 6 aviona T-10.
Predstavnik za štampu Pentagona Ken Bejkon je 28. marta 1999. godine potvrdio da je avion američkog ratnog vazduhoplovstva pao 40 kilometara zapadno od Beograda. Uzrok pada nije naveden jer, prema saopštenju, zvaničnici Pentagona još uvek nisu znali da li je avion oboren ili je kvar doveo do gubitka letelice.
Američke vlasti su u nekoliko navrata zahtevale od jugoslovenskih organa da se u Sjedinjene Države vrate svi delovi i ostaci lovca bombardera F-117A.
Najveći deo ostataka oborenog aviona nalazi se u Muzeju vazduhoplovstva nadomak Beogradskog aerodroma Nikola Tesla. Po rečima zaposlenih u ovoj ustanovi u njihovom vlasništvu je 75 odsto ostataka letelice. Takođe, jedan deo krila nalazi se u okviru stalne postavke memorijalne sobe, posvećene herojima 250. raketne brigade, u komandi te jedinice, u Beogradu na Banjici. Nepoznato je, međutim, koliki je broj delova, ali i najmodernije elektronske opreme završio van granica Srbije.
Beogradska štampa je spekulisala da su u posedu visokosofisticiranih uređaja sa ovog aviona i Rusi, ali i Kinezi koji su još tokom rata dobili ove delove. Zvanično, Beograd nikad nije potvrdio, ali ni demantovao da je omogućio Moskvi i Pekingu da dođu u posed delova F-117A. Visoki ruski zvaničnici su izjavili da su ostaci F-117A korišćeni za testiranje nove generacije antistelt tehnologije i projektila.
Zeljko Mirković srpski reditelj je 2012. godine režirao i producirao dokumentarni film o ovom događaju pod nazivom „Drugi sastanak“. Priča prati potpukovnika Dejla Zelka bivšeg pilota F-117A koji putuje u Srbiju da se sastane sa pukovnikom Zoltanom Danijem bivšim komandantom raketnog diviziona koji je taj avion oborio.
