Aleksandar Sergejevič Puškin

Ruski pisac Aleksandar Sergejevič Puškin, jedan od najvećih liričara svetske književnosti rođen je 6. juna 1799 godine. Njegovu poeziju odlikuju osećajnost, mera, dovršenost i krajnja jednostavnost izraza.

Ljubavni motivi, dominantni u njegovoj poeziji – bogatoj muzičkim, likovnim i psihološkim elementima – povremeno se smjenjuju s patriotskim i revolucionarnim motivima. Bio je novator u pogledu jezika, stila i sadržaja. Poreklom iz stare, ali osiromašene plemićke porodice, pesnik buntovnog duha, često je bio na udaru cenzora, a zbog stihova posvećenih slobodi prognan je iz prestonice na jug Rusije.

Umro je u 38. godini od rana zadobijenih u dvoboju s jednim francuskim avanturistom, čemu su prethodile spletke najviših krugova ruskog društva.

Dela: romani u stihovima „Evgenije Onjegin“, „Grof Nulin“, „Kućica u Kolomni“, drame „Boris Godunov“, „Rusalka“, prozna dela „Pikova dama“, „Kapetanova kći“, „Egipatske noći“, „Pripovetke pokojnog Ivana Petroviča Belkina“, male tragedije u stihovima „Gozba za vreme kuge“, „Vitez-tvrdica“, „Kameni gost“, „Mocart i Salijeri“, poeme „Cigani“, „Poltava“, „Bronzani konjanik“, „Gavrilijada“, „Ruslan i Ljudmila“, „Kavkaski zarobljenik“, bajke u stihovima – „Bajka o caru Saltanu“, „Bajka o ribaru i ribici“, „Bajka o popu i sluzi njegovom Baldi“.