Branko Radičević

Srpski pisac Branko Radičević, romantičarski lirski pesnik mladosti, ljubavi i patriotskog zanosa umro je prvog jula 1853. godine.

Kao oduševljeni pristalica jezičke reforme Vuka Stefanovića Karadžića prvi je počeo da peva na narodnom jeziku i u duhu srpske narodne poezije i pesničkim slobodama označio prodor u novu epohu.
Pesme su mu pune vedrine, vitalnosti, vragolanske žudnje i uživanja u prirodi, ali je u nekima predosetio sopstvenu ranu smrt.

Školovao se u Zemunu, Sremskim Karlovcima, Temišvaru i Beču, gde je studirao prava i medicinu i ušao u najuži krug Karadžićevih pristalica i prijatelja. Mladost je proveo u Sremskim Karlovcima, čije su lepote, posebno uzvišenje Stražilovo, bile njegova lirska inspiracija.

U najpoznatijem delu – poemi „Đački rastanak“ opevao je Karlovce i đačke radosti, dubinu i misaonost je iskazao u pjesmi „Tuga i opomena“, a protivnike Vukovih reformi je ismijao u satiričnoj pjesmi „Put“. Njegovi posmrtni ostaci su 1883. preneseni iz Beča i sahranjeni na Stražilovu.