Paljenje badnjaka u Sušici

Nalaganje badnjaka u manastiru Svetog Dimitrija u Sušici kraj Gračanice obavljeno je danas u 16 časova.

U prisustvu vernika, među kojima su prednjačili mladi i deca iz ovog mesta ali i obližnje Gračanice i Novog Badovca, u porti sušičkog hrama obavljeno je paljenje badnjaka. Dok je vatra zahvatala sasušeno lišće i grančice badnjeg drveta portom se orila pesma:

Oj badnjače, badnjače,

ti naš stari rođače…  

„Mi mladi uoči Božića se tradicionalno okupljamo u crkvenoj porti i oko vatre. Ove godine je zbog zabrane okupljanja i mera koje su na snazi zbog korone nešto manje ljudi, ali to nikako nije umanjilo praznično raspoloženje kod svih. Slavi se u svakoj kući i neka Bog pomogne i nama i čitavom srpskom narodu da prebrodimo sve nevolje“, kaže Srđan Kostić iz Sušice.  

Nakon nalaganja badnjaka slavlje se uz posnu trpezu nastavlja u krugu porodice.

Blagoslovom vladike Teodosija crkva Svetog Velikomučenika Dimitrija u Sušici prerasla je u manastir kada su se u novoizgrađeni konak uselile monahinje predvođene mati igumanijom Irinom.

Priprata, zvonik, trpezarija kao i konaci sagrađeni su dobrovoljnim prilozima koje su sakupljali vernici i dobrotvori, ne samo sa Kosova već i iz uže Srbije ali i iz inostranstva. Na izgradnji manastirske trpezarije, konaka, zvonare, prostorije za paljenje sveća, kao i na ograđivanju crkvenog dvorišta, zajedno sa radnicima radili su i Srbi iz Sušice, složno i u dogovoru sa predstavnicima Eparhije raško – prizrenske.

Selo Sušica se spominje još u Gračaničkoj povelji od 1314.- 1316.

Početkom  19. veka Zloglasni Jašar Paša Džinić, koji je stolovao u Prištini, porušio je i ovu, kao i mnoge pravoslavne svetinje toga doba od kojih je gradio mostove na Sitnici. Crkva spominje i u defteru Vuka Brankovića 1425. Rekonsruisana je 1991. a gotovo dve decenije kasnije dograđena je priprata, živopisana unutrašnjost i svetinja je prerasla u manastir.

I.M.