Car Uroš nejaki
Stefan Uroš V Nemanjić, u narodnoj tradiciji poznatiji kao Uroš Nejaki, umro je 4. decembar 1371. Bio je car Srpskog carstva sin i naslednik cara Dušana sa kojim je bio savladar (od 1346.) sa titulom kralja.
Njegova zadužbina je manastir Matejča. On je poslednji vladar loze Nemanjića. U njegovo vreme slabi centralna vlast i oblasni gospodari se osamostaljuju. Posle smrti cara Uroša V srpska država Nemanjića prestaje da postoji.
Vladavina Uroša V, sina cara Dušana, bila je gotovo u svakom pogledu suprotna vladavini njegovog oca, a sin cara Dušana Silnog poneo je nadimak Uroš Nejaki. Srpski car koji je titulu nasledio od oca nije uspevao da zaštiti svoju državu, ni od spoljnih napada, ni od unutrašnjih pobuna.
Kako je često bilo u srednjem veku, i Uroš V je morao da vodi bitku za svoja nasledna prava. Posle velikih Dušanovih osvajanja, car Uroš postaje žrtva bahatosti vlastele koja se naglo obogatila u prethodnim ratovima i pljačkama. Najozbiljniji protivnik caru Urošu je bio njegov stric, car Simeon Siniša, polubrat cara Dušana.
Dušan je Simeonu Siniši poverio na upravu Epir i Akarnaniju, ali posle Dušanove smrti, Simeon je bio proteran sa juga Srpskog carstva. Tada je pokušao preoteti presto od svog sinovca cara Stefana Uroša V. Simeon se proglasio za cara, a podržao ga je despot Jovan Komnin Asen, Urošev ujak, koji je samostalno upravljao u Albaniji. Ipak, u aprilu 1357. na saboru u Skoplju carica Jelena (u monaštvu Jelisaveta), većina vlastele i srpska crkva podržali su cara Stefana Uroša V. Simeon nije odustao i napao je oblast Skadra u leto 1358. godine, ali je bio poražen. Sledeće, 1359. godine Simeon je zavladao Epirom i Tesalijom. Mladi Uroš je izgubio veliki deo carstva. Država Nemanjića podelila se na dva carstva, Uroševo i Simeonovo.
U severnom delu koji je obuhvatao sve stare srpske zemlje vladao je Uroš V, ali se njegova vlast sve manje osećala, a povećavala se samostalnost velike vlastele. Uroš je pristao da se za njegovog savladara kruniše Vukašin Mrnjavčević 1365. Te godine Vukašinov brat Uglješa preuzima od carice Jelene (Uroševe majke) vlast u Seru.
Car nije imao dece i očekivalo se da će potomci kralja Vukašina, tj. Marko Kraljević, naslediti carski presto Nemanjića. Kao car Uroš V je iščezavao i pre smrti. Prema rodoslovima i letopisima umro je 2. ili 4. decembra 1371. godine, dva meseca posle Maričke bitke i uglavnom se navodi kao poslednji srpski car.
Uroš Nejaki je proglašen za svetitelja 211 godina posle smrti. Njegove mošti se nalaze u fruškogorskom manastiru Novi Jazak. Njegov lik i narodna tradicija o Vukašinu Mrnjavčeviću, su poslužili kao osnovni motiv za istorijsku dramu Stefana Stefanovića iz 1825. godine pod imenom „Smrt Uroša V“.
Pre njega ovaj motiv je pokušao da obradi Emanuel Kozačinski, a njegov rad je preradio Jovan Rajić pod imenom „Tragedija cara Uroša“, ali ta dela nemaju značajnu književnu vrednost.
