Mira Banjac
Prvakinja srpskog pozorišta i filma Mira Banjac, rođena je 4. novembra 1929. godine.
Glumica je jednom rekla da je brak između njenih roditelja sklopljen, a da se oni nisu ni poznavali — on, potomak srpskih iseljenika u Sjedinjene Američke Države, koji ne govori srpski — ona, devojka iz skromne vojvođanske porodice, koja ne govori engleski. Kada je Mira imala samo četiri godine, otac se vratio u Detroit, a majci i njoj poslao karte da mu se pridruže, koje one, na nagovor Mirinih ujaka, nikada nisu iskoristile. Kada je počeo Drugi svetski rat pa su se granice zatvorile, Mirina majka, koja je radila u fabrici šećera u Beogradu, četiri godine nije videla svoju ćerku sa druge strane Dunava. Devojčica je odrastala uz baku i tetku sa očeve strane.
Pripada prvoj generaciji glumaca koja je završila Pozorišnu školu u Novom Sadu (1950) u klasi Jurija Rakitina. Uz kraće angažmane u pozorištima u Sremskoj Mitrovici i Narodnom pozorištu u Banjoj Luci radila je u Srpskom narodnom pozorištu u Novom Sadu. Godine 1970. prešla je u Beograd i postala član Ateljea 212. Takođe, bavila se i pedagoškim radom na Akademiji umetnosti u Novom Sadu.
U karijeri dugoj 70 godina odigrala je oko 300 uloga. Likove žena iz naroda, svoja najuspelija glumačka dostignuća, najčešće obogaćuje svojevrsnim humorom. Sarađivala je sa najvećim srpskim i jugoslovenskim rediteljima, i igrala sa najvećim glumačkim imenima.
Na velikom ekranu ostvarila je više uloga za pamćenje, posebno u ostvarenjima kao što su: Čuvar plaže u zimskom periodu, Široko je lišće, Salaš u Malom Ritu, Varljivo leto ’68, Balkanski špijun, Lepota poroka, Nož, Bure baruta, Seljaci, Optimisti, Kad svane dan, Mamaroš, itd. Televizijska publika pamti je po ulogama u TV serijama Marija, Porodično blago i Vratiće se rode i Bela lađa,gde tumači lik Rozalije Mihajlović poznate vračare.
Dobitnica je najvećih esnafskih nagrada i priznanja, kao što su: Dobričin prsten, Velika Žanka, Zlatni ćuran, Nagrada Pavle Vuisić, Sterijina nagrada, Pulska arena i dr.
Za vreme Drugog svetskog rata bila je godinu dana u Prvoj proleterskoj brigadi.
Jovana Stefanović je napisala knjigu „Mirjana Mira Banjac – jedna jedina“, posvećenu Miri Banjac kao dobitnici Nušićeve nagrade.
