Velike beogradske demonstracije protiv Aleksandra Obrenovića
Blizu 5.000 studenata, đaka i radnika je u Beogradu 23. marta 1903. godine masovno demonstriralo protiv apsolutističkog režima srpskog kralja Aleksandra Obrenovića.
Organizovali su ih studenti-socijalisti Dimitrije Tucović i Triša Kaclerović jer im nije dozvoljeno održavanje promarksističkog skupa, u Beogradu.
U sukobu s policijom poginulo pet, ranjeno šest ljudi. Uhapšeno više od 120 demonstranata, protiv 27 podignuta optužnica, a Tucović i Kaclerović emigrirali.
General Dimitrije Cincar-Marković 1902. gidube postao je predsednik vlade. Bila je to neutralna vlada. Ona je najpre odgodila skupštinu na dva meseca, a onda je zaključila skupštinu bez zasedanja.
Male demonstracije trgovačkih pomoćnika pretvorile su se 23. marta 1903. u velike demonstracije, kojima su se pridružili studenati i drugi građani. U sukobu sa vojskom i policijom poginulo je pet, a ranjeno šest građana.
Kralj je 24. Marta 1903. u 23:45 opet izveo državni udar. Na 45 minuta je obustavio Aprilski ustav iz 1901. i onda ga ponovo vratio na snagu. Tokom tih 45 minuta raspustio je skupštinu, senat i Državni savet i poništio sve ukaze o imenovanju senatora, ukinuo je zakon o izborima, o opštinama i o štampi. Naredio je i nov izbor sudija, sem predsednika Kasacionog suda. Odmah je postavio nove senatore, savetnike, a postavio je i nove zakone o štampi i opštinama. Ukinuo je zakone za koje je tvrdio da su radikali uspeli da nametnu, a raspustio je i tela gde su radikali dominirali. Na izborima sazvanim posle toga državnog udara izabrani su samo oni, koji su bili u savezu sa dvorom.
Majski prevrat
Međutim, skovana je zavera oficira beogradskog garnizona i pristalica Petra Karađorđevića. Zaverenici su posle ponoći 29. maja 1903. opkolili kraljev dvor, upali unutra i ubili kralja Aleksandra i kraljicu Dragu. Po izvršenju u maju, ovo delo je dobilo naziv „Majski prevrat“.
Vlada kralja Aleksandra je ostala upamćena kao vreme neprekidnih kriza i državnih udara, bez korisnih rezultata u unutrašnjoj i u vanjskoj politici. Nešto je rađeno na smanjivanju državnih dugova, pokušajima stvaranja balkanskog saveza sa Bugarskom i Crnom Gorom, postavljanju srpskih vladika u Makedoniji i Staroj Srbiji, i reorganizaciji vojske (pod kraljem Milanom).
